sep 02

Wat schrijft u in 2010? Of wat schrijven uw kinderen? Hoewel (K)Cramer zojuist is vrijgepleit is maar weer eens duidelijk geworden dat de zaken die we schrijven ons nog lang kunnen achtervolgen. Alle zieleroerselen, ideeën en kreten van frustratie die we op onze blogs. Hyves of via Twitter-berichten delen met anderen kunnen over x jaar onszelf in de staart bijten.

Big Brother?
Steeds frequenter en vanzelfsprekender delen we veel informatie met elkaar. Het gaat bijna automatisch. Zijn we ons wel bewust van de mogelijke negatieve gevolgen? Dat was de minister wellicht niet. Dit geldt voor informele digitale uitingen. Vorig jaar kwam een topman van een PR-bureau nog zwaar in de problemen vanwege een Twitter-bericht. Zie een bericht hierover op de Bright site. Via Google history zie je precies wat je wanneer gezocht hebt. Zelfs berichten die je op oude, niet meer bestaande sites hebt gehad, kun je terugzien via de Wayback Machine van Archive.org.

Mediawijsheid
Voor kinderen geldt natuurlijk dat ze voorzichtig moeten zijn. Het is belangrijk om ze mediawijs te maken en daar zijn verschillende manieren voor, o.a. het SLO heeft prima lesmateriaal gemaakt. Ook een initiatief als de online educatieve game MonsterMedia biedt een goed startpunt voor een bewust gebruik van nieuwe media.

Laten we niet te bang worden maar een beetje voorzichtigheid is niet verkeerd. Ben benieuwd wat de nieuwe browser van Google doet met al onze gegevens! De eerdere Tegenlicht-uitzending over Google (Google-achter het scherm) maakt me wel wat kritisch en achterdochtig.

Zijn we ons bewust genoeg of is dit een niet bestaand probleem?

Tagged with: • • •
aug 31

Pas geleden was Remko Boers via een bericht op zijn blog WitBlauw op zoek naar blogs door leerkrachten uit het basisonderwijs (die dan voor mij ook wel moeten gaan over het onderwijs en niet over de katten etc 😉 ). Ik ben ook benieuwd wie nog allemaal bloggen en waarom.

Wordt in het basisonderwijs ook een blog ingezet tijdens het leren? Zijn er klassenblogs waarin gereflecteerd wordt? Of is dit grote onzin en totaal overbodig?

Blogs die ik graag lees
Tot nu toe lees ik onderstaande blogs, sommige zijn gericht op ICT, sommige niet:

En dan vallen er voor mij nog een paar blogs af die ik wel heb bekeken maar die maar eens in de 2 maanden een post uitspugen of die moeilijk te volgen zijn omdat ze geen RSS-feed hebben. Of die een Hyves-achtige vormgeving hebben die pijn doet aan mijn ogen.

Wat is jullie idee?
Overigens zijn alle tips etc. ook van harte welkom in een reactie!

Tagged with: •
aug 28

Al een tijdje denk ik na over de manier waarop ik als uitgever in contact kan komen met mijn klanten: scholen en kinderen. De oude manier van klantcontact werkt niet meer (veelal eenrichtingsverkeer op enkele momenten). Een paar voorbeelden van nieuwe manieren waarop je met klanten kunt omgaan zetten me aan het denken.

Nummer 1: MindMeister probleem via Twitter
Ten eerste gebruik ik elke dag met veel plezier de online mindmap applicatie MindMeister. Pas geleden meldde ik in een Twitter-bericht (zie Common Craft voor een prima uitleg over Twitter) dat ik een foutmelding kreeg en binnen een half uur kreeg ik een reactie van de marketing directeur dat ze er hard aan werkten. 10 minuten later was het opgelost. Deze week schreef ik onderstaande bericht:

Ook hier kwam weer heel snel een reactie:

Zo iemand zoekt automatisch op berichten met de naam MindMeister, vervolgens vertaalt ie mijn bericht en stuurt een uur later een reactie. Overigens was mijn eerste bericht geschreven omdat hij meldde dat er een nieuwe versie van MindMeister uitkwam.

Wat een geweldige pro-actieve manier van klantencontact vind ik dit! Snel, persoonlijk, klantgericht. Je hebt het gevoel dat je als klant belangrijk bent.

Nummer 2: bloggende uitgevers bij ThiemeMeulenhoff
Natuurlijk kijk ik naar sites van concurrenten. De kwaliteit is wisselend maar een site van ThiemeMeulenhoff verraste me in positieve zin. Ze zijn een nieuwe rekenmethode aan het ontwikkelen en gebruiken een blog om tijdens het ontwikkelen contact te onderhouden met klanten. Hoewel de reacties beperkt zijn qua aantal vind ik het geweldig dat ze zich zo open opstellen. Zelfs over soorten licenties worden aan bezoekers vragen gesteld.


Blog tijdens het ontwikkelingsproces

Goed idee?
Ik geloof absoluut in deze vorm van klantencontact. Voor mij springen deze voorbeelden eruit en staan ze voor:

  • snel (re)actie
  • goed en echt luisteren naar klanten
  • voortdurend contact
  • openheid en kwetsbaar opstellen

Ik ben benieuwd naar uw ervaring en/of ideeën!

Tagged with: •
aug 24

Nu.nl plaatste vandaag een bericht over het eilandstaatje Niue. Daar krijgen alle kinderen een laptop. Het is overigens zo klein dat Google maps er weinig van kan laten zien. Op het eiland in Polynesië wonen circa 1500 mensen, waarvan 500 kinderen.

Dell laptops?
Jammer overigens dat de beeld-editor van Nu.nl ervoor heeft gekozen om Dell computers af te beelden. Het gaat hier namelijk om de OLPC, beter bekend als de 100$ laptop. En dus niet over de logge Windows-machines.

Wat is die OLPC?
Vorige week heb ik nog de groene kinderlaptop in handen gehad bij Noordhoff. Het is een kleine, mooie robuuste laptop die een unieke interface heeft waarin samenwerkend leren kinderlijk eenvoudig wordt. De laptop staat vol met goede educatieve software en is specifiek ontwikkeld voor kinderen in ontwikkelingslanden.

De organisatie erachter rammelt nogal aan alle kanten en door de starre houding lopen ze nogal wat gevaar. Zo weigerde de organisatie Chili een order omdat de aantallen te laag waren (voor 900 kinderen).

Voor een aardige impressie kunt u onderstaande video bekijken van David Pogue van de New York Times.

Is de OLPC relevant?
In ontwikkelingslanden is het een prachtig product die kinderen echt verder kan helpen. In Nederland is het ook een mooie oplossing omdat je met een beperkt budget een goede multimediale netwerkcomputer in de klas kunt halen. Maar in Nederland is de OLPC niet te koop en daarnaast treden er concurrenten toe op de onderwijsmarkt zoals de Asus eee-PC.

Volgens mij zou dit soort volwaardige kleine laptops wel eens een aanjager kunnen zijn voor meer gebruik van ICT in scholen.

Ziet u kansen in deze kleine handzame laptops? Gaan we ook in Nederland voor een laptop voor alle kinderen en zo ja, wat levert dit het onderwijs op?


David Pogue van de New York Times over de OLPC.

Tagged with: • •
aug 22

Monstermedia is een tijd geleden in het nieuws gekomen. Het is een educatieve online game gemaakt voor het basisonderwijs waarin leerlingen (gratis) samen bezig zijn met mediawijsheid. In de handleiding staat:

MonsterMedia is een interactief lesprogramma, vormgegeven als game voor leerlingen van de  groepen 7 en 8 van het Primair Onderwijs. Het doel van MonsterMedia is het op een bijzondere en aantrekkelijke manier verschaffen van media-educatie. In MonsterMedia reizen leerlingen en leerkracht af naar de wondere wereld van Mediana, een mysterieus en sprookjesachtig oord
aan de andere kant van het beeldscherm. Mediana is een internetwereld, bevolkt met allerlei bijzondere creaturen. Deze kleine monsters leven van spam, cookies, bits en bites. Net als wij maken ze lol, schoppen ze herrie, groeien ze en leren ze. Ze zijn nergens bang voor. Hoewel…

Bedoeling?
Door met je kleine monster rond te lopen in de wereld maak je allerlei opdrachten. Soms beantwoord je een vraag, zoek je een mooie afbeelding op internet of maak je een tekening, een puzzel of bedenk je een slogan. Bij elke succesvolle opdracht ontvang je punten en met die punten groeit je monster. Je leert spelenderwijs veel over nieuwe media en de geschiedenis hiervan. Van de grotten van Lascaux tot de laatste games. Je maakt een echte campagnekrant (daarin worden automatisch de werkstukken verzameld) en er is een heuse topscore lijst op internet. Je voert ook nog offline campagne voor jouw monster.

Wie?
Het spel is bedacht, gefinancierd en gemaakt door Waag Society, Kunstgebouw & Prins Bernhard Cultuurfonds Zuid-Holland. Het spel is ook getest door een twaalftal basisscholen. Het is gemaakt voor basisschoolleerlingen en er is rekening gehouden met de verschillende leerstijlen door verschillende activiteiten aan te bieden (rekening houdend met de Kolb-stijlen). De studiebelasting is vrij fors, de minimale tijdsinvestering bedraagt 390 minuten, de maximale 900 minuten. Leerlingen kunnen de game zelfstandig doorlopen.

Goed spel?
De bediening is eenvoudig en meestal duidelijk, dat moet ook wel want er is weinig ondersteuning voor de leerlingen. Een handleiding voor de leerkrachten is zeer uitgebreid (38 pagina’s). Didactisch gezien gaat het spel uit van samenwerkend leren waarbij de leerling in tweetallen zowel vanuit de productieve als vanuit de reflectieve kant kennismaakt met de verschillende multimediatechnieken. De mix tussen online en offline is leuk, en de automatische gegenereerde campagnekrant is prima uitgewerkt. Mooi om zo de vorderingen te zien. De geluidjes uit de game (van jouw monster) kun je weer downloaden als ringtone. Een coach in de vorm van een encycloopje helpt je.

Niks te zeuren? Tuurlijk; ik kom maar niet voorbij een stom schuifpuzzeltje. Mijn voortgang wordt dus belemmerd door iets onbenulligs. Maar het is een hele leuke, creatieve en motiverende manier om actief mediawijs te worden.

Neem ook deel als je op een basisschool werkt en maak met je klas een topmonster; bezoek www.monstermedia.nl.


Onvoltooid monstertje loopt door de wereld.

Tagged with: • • • •
aug 18

Heeft u soms ook het idee dat een bestaand boek nog beter had kunnen zijn als er net iets dieper was ingegaan op een idee of dat het met uw voorbeeld nog duidelijker had kunnen worden?

Dave Gray, directeur van XPLANE (zie ook zijn site) pakt het anders aan: hij verkoopt via Lulu zijn boek dat hij NU nog aan het schrijven is. U koopt dan een boek dat nog niet af is. Of in de woorden van Dave:

Marks and Meaning is a work in progress. Like software, art, science and life, it will evolve.

This is version Zero.

Waarom zou ik dit kopen?
U heeft de mogelijkheid om in dit boek beter te maken door uw opmerkingen en ideeën te delen met de auteur. Dat is leuk om te doen en een spannend idee. Het onderwerp van het boek moet u natuurlijk boeien; het gaat over visueel denken. De inhoud gaat in op de manier waarop u problemen inzichtelijk kunt maken door gebruik te maken van tekeningen en door een gerichte visuele aanpak. Het is vooral relevant voor zakelijke toepassing. Er staan veel aardige ideeën in.

Waarom zou ik dit niet kopen?
U schrijft mee met een boek wat echt nog niet af is. Er staan typefouten in, er zitten zelfs veel lege pagina’s in, bronnen ontbreken, stukken tekst zijn nog niet geordend, kortom het is echt versie 0. De kwaliteit van het papier is ook niet geweldig.

Verder is het een dure grap. Het boek kost 20,11 euro en daar komen nog 4,99 euro verzendkosten bij.

Maar het blijft wel een mooi idee! Versie 0. Wees er snel bij en denk mee, kopen van versie 0 doet u via Lulu.

Tagged with: • •
aug 14

Helaas ben ik niet een van de gelukkige die een iPhone bezitten. Maar het gemis wordt iets verzacht door mijn iPod touch. Een heel fijn ding waar ik dagelijks gebruik van maak. Mijn iPod mini gebruik ik voor de pure muziek (bijvoorbeeld tijdens het sporten) maar de iPod touch gebruik ik voor vodcasts en om wat te surfen. Die video-podcasts zijn echt geweldig.

Kleine programma’s
Sinds kort zijn ook kleine programmaatjes te koop, de meeste minder dan 10 euro. Ik heb al verschillende educatieve apps gekocht waaronder:

  • Brain Challenge;
  • FlashMath;
  • StudyCards.

Geniale interface
Maar het geniale van de iPod touch is de interface, de manier waarop het apparaat met u communiceert. De interface is zeer vergelijkbaar met de iPhone. Het is zo natuurlijk gemaakt dat de genialiteit niet eens opvalt. De verschillen tussen Mac OSX en Windows vind ik zelf niet heel boeiend. Mijn beide laptops werken prima en kunnen andere dingen beter. Maar de interface van de iPod touch/iPhone is werkelijk adembenemend goed. Zelfs na een half jaar gebruik is het elke keer weer genieten.

Kinderspel
Het is zo kinderlijk eenvoudig dat zelfs mijn zoon van nog geen 2 jaar met mijn iPod aan komt lopen en dan vraagt of hij foto’s of een filmpje mag bekijken. En dat bladeren gaat dan zonder uit te leggen nog heel aardig. Dat lukt me niet met mijn laptops.

Tagged with: • •
aug 08

Je hoort er natuurlijk niet meer echt bij als je niet publiceert. Of het nu gaat om YouTube, SlideShare of MindMeister; zelf dingen maken en delen is belangrijk. Nu is er een nieuw platform waar documenten gedeeld kunnen worden. Handig voor leersituaties?

Issuu?
Issuu is een web 2.0 toepassing waar je documenten kunt delen en kunt becommentariëren. Zoals ze zelf zeggen:

Issuu is a Living Library. Upload and share the web’s best publications and get recommendations from your friends.

Klinkt goed. Waar het op neer komt is dat je PDF-bestanden kunt uploaden (maximaal 500 pagina’s en 100 MB). Deze bestanden worden dan omgezet in een soort Flashy PDF in de vorm van een doorbladerbaar boek. Een echt e-book 😉

Handig?
Het is niet heel revolutionair, er zijn meerdere tools die dit kunstje kunnen. Maar dan wordt het resultaat op uw eigen server neergezet. Hier is er een echte community vergelijkbaar met andere web 2.0 sites waar u ook veel goede content kunt vinden.

De site werkt prima, de inhoud van het document is prettig toegankelijk en de inhoud kan gedeeld worden. Dit delen kan met de hele wereld of u houdt het document verborgen en stuurt de link naar personen die het moeten zien. In het laatste geval is het document nog steeds openbaar toegankelijk als iemand de url kent.

Tenslotte kan de inhoud op uw blog of in uw leeromgeving worden embed. Er zijn dan vele mogelijkheden om het document op een mooie manier te embedden. U kunt kleuren etc. allemaal instellen voordat u de code kopieert.

Wat heeft dit met leren te maken?
Er is op de site al heel wat educatieve inhoud te vinden. Maar het lijkt me ook erg aardig te gebruiken in scholen. Het is leuk om je werkstuk op deze manier te verfraaien en aan anderen beschikbaar te stellen. Niet heel spannend maar wel aardig.

Of vindt u dit een slechte ontwikkeling en is het een arme manier om content aan te bieden?

Een voorbeeld van een Issuu document:

Tagged with: • • •
aug 05

Via Sync.nl kwam ik weer in aanraking met 3D-printen. Uit een ver verleden weet ik nog dat scholen in Eindhoven iets deden hiermee. Althans, het leek erop. Toen was het nog heel omslachtig, nu komt het veel dichterbij.

CNC-machines op afstand
Toen ik bij Fontys werkte (2002) waren 10 vmbo-scholen verenigd in de St. Vmbo Zuid-oost Brabant. Hierbij moesten leerlingen leren werken met 3D-ontwerp. Probleem was dat de CNC-machines om het ontwerp te realiseren veel te duur waren. Die stonden bij het bedrijfsleven en roc’s. De leerlingen werkten toen samen met die bedrijven en mailde de 3D-tekening, vervolgens werd met een webcam gekeken als de machine het echte resultaat uitspuugde.

Nu 3D-printen binnen handbereik
Toen was het een omslachtige handeling en was het frezen ook een dure methode. Maar dan nu het nieuwe procede. SYNC zegt hierover:

Een dienst van Philips Research spin-off Shapeways maakt 3D-printen toegankelijk voor kleine bedrijven en hobbyisten.

Het Nederlandse bedrijf heeft een online service opgezet waarmee iedereen een digitaal ontwerp kan e-mailen om vervolgens een 3D-rendering te ontvangen. Het ontwerp wordt gemaakt in een 3D-printer die verschillende lagen polymeren spuit.

Momenteel is de service nog in closed beta en zult u nog even geduld moeten hebben. De prijzen starten bij 50 euro. Maar deze prijs zal snel dalen hoop ik.

Zou het niet prachtig zijn als leerlingen iets hebben ontworpen en het daarna echt in handen krijgen? Dat moet een geweldig gevoel zijn!

Het is nog niet duidelijk welke tekenpakketten het programma aan kan maar ga maar vast oefenen met Google SketchUp!

Kijk maar eens naar een demo van het 3D-printproces:

Tagged with: • • •
aug 02

Elke dag gebruik ik de methode mindmapping, een ontzettend krachtige manier om ideeën te inventariseren en te structureren. Een mindmap maak ik sinds een jaar of 7 ook digitaal. Ik gebruik de techniek in trainingen, ter voorbereiding op een presentatie, om aantekeningen te maken tijdens een congres en nog veel meer. Al eerder schreef ik over een vergelijking van online mindmap tools en gebruikte ik een openbare mindmap voor een congres.

Ik gebruik een aantal verschillende programma’s om een mindmap te maken:

  • Freemind (gratis open source lokale applicatie)
  • MindManager (betaalde lokale applicatie)
  • MindMeister (gratis en betaalde online tool)

Kort de kenmerken

  • MindManager: een van de langst bestaande applicaties, zeer uitgebreid met goede integratie met Microsoft Office applicaties. Nadeel is de prijs en de uitbundige mogelijkheden. Sinds kort ook in online variant beschikbaar (maar dat is een add-on op de offline!). De Mac-variant valt tegen (veel mindere applicatie).
  • Freemind: eenvoudig open source programma. Genoeg mogelijkheden om bruikbaar te zijn. En gratis voor meerdere besturingssystemen.
  • MindMeister: eenvoudig online omgeving. Werkt goed en samenwerken verloopt prima. Geen hele uitgebreide mogelijkheden maar voldoende. Delen en embedden in een blog of ELO gaat prima. Nadeel is slechte printmogelijkheden. Tot 6 maps gratis, daarna een betaald account. Ik gebruik een betaald account.

Verslaafd?
Het begint er bijna op te lijken dat ik verslaafd ben aan mindmapping applicaties want ik heb er nu nog een gekocht: iMindMap. Ik ben blij met mijn aanwinst. Andere digitale mindmaps doen erg digitaal aan, deze applicatie heb ik gekocht omdat het er zo goed en organisch uitziet.

In onderstaande mindmap ziet u een voorbeeld en heb ik alle kenmerken van de applicatie opgenomen (klikken om te vergroten).

Op de site van iMindMap vindt u nog interessante videos over mindmappen.

Tagged with: • •
preload preload preload