Wat schrijft u in 2010? Of wat schrijven uw kinderen? Hoewel (K)Cramer zojuist is vrijgepleit is maar weer eens duidelijk geworden dat de zaken die we schrijven ons nog lang kunnen achtervolgen. Alle zieleroerselen, ideeën en kreten van frustratie die we op onze blogs. Hyves of via Twitter-berichten delen met anderen kunnen over x jaar onszelf in de staart bijten.

Big Brother?
Steeds frequenter en vanzelfsprekender delen we veel informatie met elkaar. Het gaat bijna automatisch. Zijn we ons wel bewust van de mogelijke negatieve gevolgen? Dat was de minister wellicht niet. Dit geldt voor informele digitale uitingen. Vorig jaar kwam een topman van een PR-bureau nog zwaar in de problemen vanwege een Twitter-bericht. Zie een bericht hierover op de Bright site. Via Google history zie je precies wat je wanneer gezocht hebt. Zelfs berichten die je op oude, niet meer bestaande sites hebt gehad, kun je terugzien via de Wayback Machine van Archive.org.

Mediawijsheid
Voor kinderen geldt natuurlijk dat ze voorzichtig moeten zijn. Het is belangrijk om ze mediawijs te maken en daar zijn verschillende manieren voor, o.a. het SLO heeft prima lesmateriaal gemaakt. Ook een initiatief als de online educatieve game MonsterMedia biedt een goed startpunt voor een bewust gebruik van nieuwe media.

Laten we niet te bang worden maar een beetje voorzichtigheid is niet verkeerd. Ben benieuwd wat de nieuwe browser van Google doet met al onze gegevens! De eerdere Tegenlicht-uitzending over Google (Google-achter het scherm) maakt me wel wat kritisch en achterdochtig.

Zijn we ons bewust genoeg of is dit een niet bestaand probleem?