Dank je wel voor je concrete voorbeeld. Een goed voorbeeld hoe je met meta-activiteiten (leren over de taal die he gebruikt of leren over leren) snel verbetering kunt aanbrengen in het leerproces.

In de allereerste e-Learning projecten die ik deed speelde leren-leren een rol. Dit was al in 1997 het geval en later heb ik ook over geschreven (zie site die ik had maar die niet meer bestaat: http://web.archive.org/web/20040225204430/http://www.e-learningsite.com/howtole/learnto.htm ).

Misschien gaan we te snel uit van de vaardigheden zoals jij ze in je voorbeeld beschrijft of zoals ik ze bij het leren-leren in heb gezet. Mijn ervaring is dat het zelfs niet vanzelfsprekend is dat iemand met een aardige studeerervaring (zoals iemand die een hogeschool of universiteit heeft afgerond) ook automatisch weet hoe hij optimaal leert.

Het is zeker de moeite waard om daar extra aandacht aan te besteden, de tijd betaalt zich terug.

Hartelijke groeten,

Marcel

Ik heb hier in Barcelona een stagiare uit Nederland die marktonderzoek vericht en jullie, wikiwijs, kennisnet, etc. voor me heeft gevonden. Wij zijn erkend leerbedrijf van het ECABO. Na schriftelijk contact met uitgeverij Noordhoff vinden ze het thema van “didactiek voor studenten” ook iets om over voor te denken en hebben het zelfs als een boekidee opgenomen.
Mark, zo heet hij, is door bij ons te leren/werken er nu achter hoe belangrijk correct taalgebruik is en ik heb hem daarom mijn oude (30jaar) boeken van de pedagogische academie over de didactiek van het taalonderwijs gegeven. Hij vindt het reuze interessant zo te leren. Zijn lievelingsboek heet “je weet niet wat je weet!”. Door zinsontleden en zinsbouw analyse ziet hij hoe hij zijn geschreven Nederlands voor zijn scriptie kan verbeteren. Een commentaar was dat hij in zijn 3 jaar studie van zijn leraren nooit gedetaillerde feedback (alleen cijferwaardering) had gekregen over zijn zinsbouw en zijn ogen er nu pas voor waren opengegaan.

Ligt de toekomst misschien in die richting? Verwacht het bedrijfsleven vaardigheden die niet worden onderwezen en dus niet geleerd?

Misschien heb je tijd om hierover je mening te geven…

Bij voorbaat dank

Willem Koper

Ja, volgens mij helpt het wel degelijk als lerenden kennis hebben van leren. Het leren-leren is binnen en buiten e-Learning al een hele tijd aan de gang, al krijgt het nog steeds niet voldoende aandacht.

Misschien kunnen we nog het ‘leren ontwikkelen’ introduceren of het leren arrangeren voor alle lerenden?

En Maria mag inderdaad nog wel eens langskomen

Hartelijke groeten, hasta luego,

Marcel

Als afgestudeerd onderwijzer week ik 31 jaar geleden uit naar Barcelona alwaar ik tot vandaag de dag me heb toegelegd op het onderwijs van Engels.
De nodige interactie en het voordeel dat ik zelf exstudent ben van de materie, dus geen native die de basiskennis van Chomsky over grammatica niet kent, heeft er toe geleid dat al mijn studenten leerde hoe hun leerproces van een vreemde taal te analyseren.

Nu heb ik een eigen talenservice bedrijf met vele leerkrachten en studenten die op afstand werken en leren. Vooral per telefoon.
zie http://www.backuplines.com

Onze filosofie is dat een vreemde taal leren is als een SPORT leren spelen. Veel oefening en minder regels.
Wij zijn dan ook eerder tutoren dan docenten, otw. TRAINERS ipv. SCHEIDSRECHTERS.

Met de onderwijsrevolutie voor de deur en met alle digitale mogelijkheden zullen we een ander uitgangspunt moeten hanteren misschien de verantwoordelijkheid delen en ook de studenten helpen door inzicht te geven over hoe we leren. Dan kunnen zij zelf kiezen hoe ze wat hen wordt voorgeschoteld willen leren, op de meest interessante en effectieve wijze.
IPV vragen over het gebruik van digitaal leermaterialen, wat vroeger multimedia in de klas werd genoemd, zouden we ons moeten afvragen hoe het gebruik de activiteit en interactie van leerling en leerkracht beïnvloedt.

Wat voor maatschappijbeeld hoort daarbij en nog veel meer diepzinnige punten die ter discussie liggen en dus voor het oppakken door nog niet burntout onderwijspersoneel.

Misschien kunnen we praten over de motivatie voor beide partijen (leerders en exleerders) van de combinatie modern les materiaal, interactieve lesplanning en de voldoening voor de leergenerators (geen docenten) die hun monopolie kwijt zijn.

Misschien is het Montesori onderwijs toch niet geheel achterhaald…

Willem Koper 34 93 266 40 39

Dank je wel voor je reactie. Leuk dat je met Wouter samenwerkt, daar heb je een goeie aan!

Je beschrijving van het taalproject klinkt erg goed doordacht en lijkt me een zinvolle aanpak. Graag zou ik wat meer zien van dit project. Is er ergens meer informatie over te vinden? Wordt het hele taalonderwijs in deze vorm aangepakt en welke leerlingen werken ermee (welke leerjaren, en werk je met alle leerlingen of heb je ook een controlegroep die niet deelneemt?).

Nogmaals dank voor je reactie en je hebt me nieuwsgierig gemaakt!

Hartelijke groeten, Marcel

“Er wordt op het web volop gediscussieerd, over leermiddelen maken, over wikiwijs, over innovatieve leermiddelen en of dat nou allemaal moet, die ICT. Blader bijvoorbeeld eens door de digitale pagina’s van Leerbeleving van Marcel de Leeuwe (sowieso een aanrader) en lees daar de reacties op de vraag: ‘Wie maakt e-Learning?’.”

Zie http://www.onderwijsvanmorgen.nl/discussies-over-leermiddelen/

Je hebt helemaal gelijk als je stelt dat niet iedereen de ruimte pakt om te leren. Niet iedereen wil het, kan het en heeft de tijd om zelf content te ontwikkelen. Hoewel content misschien klinkt als iets omvangrijks. Ik denk dat je als lerende ook waarde kunt toevoegen door kleine delen content toe te voegen. Dat kan een korte wiki-bijdrage zijn maar ook een reactie in een forumdiscussie.

De mate waarin je de lerende content laat maken of bijdragen kan dus per organisatie, per project en per individu verschillend zijn. Ik weet wel dat als je mensen aanspreekt op hun kunde er dan veel energie kan loskomen. Voorbeeld: ik heb een keer bij Douane een leertaak geëvalueerd. Mensen waren best tevreden maar vonden de module niet heel erg inspirerend. Toen ik daar met ze aan het praten was en terwijl we uitkeken op alle containers in de haven, zei mijn gesprekspartner opeens: “ik wil graag laten zien hoe we hier intern zelf onze mensen opleiden op dit onderwerp”. Vervolgens liet hij me presentaties zien en ontzettend veel fotomateriaal. Met veel energie en enthousiasme stroomde de casuïstiek uit hem. Als we die kennis en energie aan kunnen spreken dan zou dat fantastisch zijn! Laat ze maar bij al gemaakt lesmateriaal aanvullende foto’s toevoegen die van henzelf zijn. Laat ze maar ervaringen over dat onderwerp delen!

De lerenden maken het. Eens.

Hartelijke groeten en bedankt voor je zinnige bijdrage!

Marcel

Eigenlijk zou een bedrijf of instelling een persoonlijke opdracht moeten geven aan een werknemer, of leerling. En dan vooral de ruimte en de middelen geven. Het probleem is alleen dat niet iedereen om kan gaan met zelfstandigheid en niet iedereen pakt de ruimte om te leren.

Ik vindt daarom het idee van een cursus waarin mensen een opdracht krijgen om de cursus zelf af te maken een mooi systeem.
Maar niet overal toe pas baar.

Zo denk ik dus ook dat er geen totaaloplossing, systeem of concept is voor alle leerproblemen.
Om dan weer terug te komen op “Wie maakt e-learing”, uiteindelijk gaat het er om om de ervaring van de een over te bregen naar de andere. Een onderwijskundige heeft zelf dan de ervaring van het overbrengen, maar niet de ervaring van de content die overgebracht moet worden. Dit is weer meer de ervaring deskundige, of ook wel expert genoemd. In sommige gevallen is het natuurlijk een en de zelfde persoon. Wiskunde leeraar b.v. Maar bij beroep onderwijs ligt dit dus anders.

Daarnaast is het ook vaak zo dat in het bedrijfsleven de situatie veel veranderd en in het onderwijs een basis word gelegd voor het bedrijfsleven. Dit verklaart denk ik ook waarom de overgang van onderwijf naar bedrijf niet altijd goed kan verlopen.

“Wie maakt e-learning” de leerenden!