Dank je wel dat je je boek gratis aanbiedt, voor vele scholen kan dit heel waardevol zijn.

Als je wil dan kan ik je boek ook via dit blog en via http://www.e-learning.nl verspreiden. Publiceer je het nu onder Creative Commons?

Hartelijke groeten,

Marcel de Leeuwe

Ik schreef afgelopen jaar een boek over iWeb “Maak websites met Mac”. Helaas schreef ik dit 2 jaar te laat aangezien Apple is gestopt met iWeb.
Ik bied mijn boek gratis ter download aan. Ik hoop dat lezers er plezier aan beleven. iWeb is een mooi stukje software en kan lijkt me heel goed gebruikt worden voor oudste leerlingen op een basisschool.
Heb je interesse?
Vr.gr.
Sabine van Erp

Dat geld echter ook voor Apple computers. Als scholen merken dat hun systeembeheerders geen zin hebben in het ondersteunen van aan te schaffen Apple systemen, spreken ze vaak een van hun TOA’s (Technisch Onderwijs Assistenten) aan, of stellen ze er een nieuwe TOA voor aan. Het Werkman College in Groningen heeft dat gedaan.

Ik kan niet zeggen dat ik het daar mee eens ben. Ik denk dat veel ICT’ers op den duur vergeten dat ze uitsluitend dienstverlenend zijn en niet leidend. Als de directie besluit dat Apple computers er gaan komen, dan heb je dat als ICT’er maar te ondersteunen!

Die TOA’s hebben al genoeg werk omhanden, die moet je niet met dat soort klussen gaan lastig vallen. Ook al vinden ze het vaak leuk, TOA’s zijn niet voor dat soort werkzaamheden bedoeld.

Ik heb zelf weliswaar 34 Mac Mini’s, 24 Macbooks en 1 iMac de school binnen gelobbied, maar ik heb vanwege het bovenstaande tegengehouden dat onze TOA van Natuurkunde die dingen ging beheren en het beheer naar mezelf toe getrokken.

Dat lobbyen voor Apple computers deed ik trouwens niet vanwege de visie van Apple of de kwaliteit van OSX.

Ik koos voor Apple omdat in de periode van aanschaf, de hardware van Apple de enige was waarvan ik zeker wist dat die aan alle eisen voldeed.

Ik ben daar behoorlijk streng in, omdat ik liever problemen wil voorkomen, dan ze telkens achteraf op te moeten lossen. Op het gebied van hardware plaatsen en afwerken (denk aan kabelgoten versus los bungelende snoeren) ben ik om die reden bijzonder streng.

In lokalen met een beamer werd ik eerst met de vrij achterlijke procedure geconfronteerd, dat als een docent de beamer wilde gebruiken, er een ICT’er met een laptop heen moest, die aansluiten en dan kon de docent beginnen.

Ik kon makkelijk beredeneren dat een docent er qua verloren gegane lestijd door dat soort werkzaamheden er veel meer mee geholpen was als er al een computer in het lokaal stond.

Ook vond ik het elke keer maar weer moeten onderbreken van mijn werkzaamheden door dit soort stomme klusjes super irritant.

Zodra er pc’s vrij kwamen die ik kon upgraden om er multimedia pc’s van te maken heb ik dat gedaan. Maar ik vond het geen gezicht, zoals die logge dingen in het lokaal stonden. Ze waren nuttig, maar in fysiek en esthetisch opzicht een sta-in-de-weg.

Dus ik ging kijken naar kleinere alternatieven. Shuttle pc’s e.d. leken de meest voor de hand liggende oplossing, maar ik verbaasde me erover dat de meeste pc’s fabrikanten bij het miniaturiseren alleen de hoogte inkortten, niet de diepte. De enige die dat in die tijd wel deed en die ondanks de beperkte grootte een goed presterende computer af wist te leveren was Apple.

In deze tijd zou ik voor een van de barebone pc’s van ASRock hebben gekozen of de Zino van Dell. Maar die bestonden toen nog niet of waren nog niet net zo krachtig als een Mac Mini.

De Macbooks idem dito. Er werd mij gevraagd welke laptops ik zou aanraden voor gebruik in het nieuw te bouwen Technasium lokaal. Ik moest toen meteen denken aan laptops die het moesten zien vol te houden in een ruimte vol ronddwarreldn houtstof e.d.

De enige laptop waarvan ik zeker wist dat die kleine ventilatie openingen met een filter had, die slechts zelden werden gebruikt vanwege het uitgekiende energiebeheer, waren de witte Macbooks die ik al eens een keer goed van dichtbij had gezien.

Ik gruwde van het idee van alternatieve laptops met niet zelden heel grote ventilatie openingen aan de zijkant of voorkant, die daardoor makkelijk stof naar binnen konden zuigen, met alle gevolgen van dien.

Wat de doorslag gaf voor mij, was Bootcamp en dus de optie om Windows direct vanaf de hardware te kunnen starten.

Ik wilde iedereen namelijk een eerlijke kans gunnen. Windows voor de mensen die dat verkozen en OSX voor degenen die liever daarmee werkten.

Helaas snappen de meeste mensen niets van dualboot systemen. In hun beleving zijn besturingssystemen en computers in teveel mate 1 geheel. Heel veel mensen hebben die scheiding van hardware-besturingssysteem-applicaties helemaal niet in de gaten. Ze snappen het vaak niet.

Omdat Windows bij de meesten nog steeds de hoofdmoot vormt en ik de cultuur en organisatie van de school als zodanig inschatte dat implementatie van OSX weleens een heel vervelend verhaal zou kunnen worden, leek het mij beter om dat er in het Technasium lokaal dan maar geheel af te gooien en uitsluitend Windows te installeren.

De Mac Mini’s zijn nog wel steeds dualboot OSX/Windows, maar dat komt omdat die een specifiek gebruiksdoel hebben. Daar worden presentaties op gegeven. De ene keer worden die presentaties thuis voorbereid op een Mac, de andere keer op een Windows pc. Vandaar.

Ik beschouw mezelf niet als een voor -of tegenstander van een bepaald systeem of werkwijze, maar meer als een ICT’er die staat voor het maken van bewuste en goed doordachte keuzes.

Ik gruw van leidinggevenden die niet goed nadenken en bijvoorbeeld een middel verheffen tot doel.

Dat zie je niet alleen bij Apple, maar ook bij opensource. Op een gegeven moment leek het allerlei overheden wel gaaf, allerlei gratis en volledig transparante alternatieven voor MS Windows en MS Office.

Nu zijn echter allerlei steden weer bezig met het aanschaffen van closed source. Ik denk dat dat te voorkomen was geweest door uit te gaan van de behoefte van hun computergebruikers en niet van het middel, vooral omdat het een gratis (geen licentie kosten) middel was.

Iets dergelijks kan ook gebeuren met een school die met Apple in zee is gegaan.

Je moet bijvoorbeeld vooraf goed bedenken dat veel van de pakketten die populair zijn op Apple computers, zoals iLife en iWorks niet verkrijgbaar zijn voor Windows.

Ze zijn NIET multiplatform, zoals bijvoorbeeld Safari, Firefox, enz.

Dus als mensen eenmaal aan die iWorks en iLife gewend zijn en je wilt als school ineens een andere koers gaan varen op basis van goedkope Windows pc’s: tja, dat kan niet zomaar.

Als ik ‘m zo doorlees, wordt er in de meeste bijdragen toch hoofdzakelijk (nee, niet exclusief inderdaad) gekeken naar de technische (on)mogelijkheden van de inzet van de Mac als leermiddel, zeg maar: de twee meest rechter componenten van 4 in Balans. Dat zijn uiteraard niet verwaarlozen aspecten van het hele verhaal, maar daar mag het uiteindelijk niet om draaien. Ivo geeft meerdere keren aan dat er onder Windows (overigens is Microsoft niet minder een monopolist in de scholenmarkt) oplossingen zijn voor tekortkomingen van de Mac. Dat lijkt me een kwestie van perspectief; de inzet van Macs lost meer dan eens weer andere issues op die in de Windowswereld spelen. Maar zoals gezegd, dat zijn vaak op te lossen kwesties, maar die vergen vaak wat kennis die lang niet altijd in scholen zelf aanwezig is. Overigens ligt een deel van die problemen (zoals de benaderbaarheid van educatieve content van uitgevers) buiten de invloedsfeer van Apple.

Ook dat een school organisatorisch de boel op orde moet hebben om van computerplatform te wisselen lijkt me een uitgemaakte zaak, maar ook dat zijn dingen die je als school met een aantal goede partners prima kunt realiseren. Op veel scholen is eenvoudig weg te weinig know how en ervaring aanwezig om de implicaties van een switch of een overgang naar 1:1-onderwijs goed te kunnen inbedden in de organisatie en het onderwijsproces.

Ik denk dat je met de laatste zin van je vorige post de kern van de zaak voor een belangrijk deel raakt: het is een kwestie van cultuur, misschien zelfs wel van filosofie / visie. En dáár moet je beginnen. Ivo stelt te terecht dat je als school ‘klaar’ moet zijn om aan een avontuur met 1:1-leren met Macs te beginnen. Marcel geeft dat volgens mij ook al aan. Het is niet alleen om een visie op onderwijs en de inzet van technologie daarin te hebben, je hebt ook een visie nodig op de manier waarop je wilt dat die technologie voor het leren (en doceren, twee wezenlijk verschillende dingen) wordt ingezet.

Ik kom toch nog vaak scholen tegen waar de manier van werken met technologie zwaar wordt gereguleerd door systeembeheer en bedrijfsvoering. De keuzes voor de manier waarop in die scholen met hard- en software wordt gewerkt wordt strak afgekaderd (lees: ingeperkt) door de beheerbaarheid van de situatie voorop te stellen. Docenten en leerlingen die gefrustreerd zijn doordat ze niet de volledige vrijheid hebben om ‘hun’ (de P in PC staat al jaren voor persoonlijk immers) computer te beheren en te gebruiken. En daardoor gebruiken ze de computers net zo lief niet: ze doen namelijk niet wat we willen, want dat mag niet van systeembeheer.

We hebben met Apple inmiddels over de hele wereld ervaring opgedaan met de implementatie van Macs op scholen. Centraal daarin staat dat de gebruiker een hoge mate van vrijheid heeft om de computer te gebruiken: zowel leerlingen als leraar zijn eigenaar en dus (administratief) beheerder van hun Mac. Dat vergroot het gevoel van eigenaarschap, dwingt de gebruiker keuzes te maken over het wel of niet gebruiken van tools, maar bovenal laat het die gebruiker de Mac inzetten als een zeer persoonlijk leermiddel. Veel ict-omgevingen op scholen zijn ingericht als een bedrijfsomgeving (met beheersbaarheid en het ‘hebben van ‘rechten’ als leidende principes) en dat past niet bij onderwijssituatie als je het mij vraagt. Marcel geeft al aan dat als je leren ziet als een proces waarin creativiteit en produceren de kern vormen, dat je dat niet wilt omheinen met zwaar gereguleerd ict-gebruik.

Als je dat wilt, zul je keuzes moeten maken. Keuzes voor een andere manier van denken met betrekking tot je ICT-omgeving, een andere manier van denken over en de praktische support van ict-gebruik, een andere manier van denken over het faciliteren van leren. Maar veel belangrijker is dat je vooral kiest voor een heldere visie op leren, de inzet van technologie daarbij en dat je er zorg voor draagt dat leraren vaardig zijn in het zinvol (onderwijskundig en -inhoudelijk) integreren van technologie in het leren van onze kinderen. Investeren in technologierijk onderwijs vergt net zozeer een investering in mensen als in computers, wifi-netwerken, kabels, elo’s en digiborden.

Op een aantal Mac-scholen zijn we de implementatie van 1:1-leren op een bijzonder manier aan het begeleiden, niet alleen op technisch en organisatorisch vlak, maar vooral op het gebied van professionalisering en onderwijskundige en onderwijsinhoudelijke integratie van die Macs (en aanpalende technologie) in het onderwijsproces.

Niet alle scholen voelen zich aangetrokken tot die situatie en daarmee stelt Ivo terecht dat niet elke school het ‘in zich heeft’ om Mac-school te zijn of überhaupt een laptopschool te worden. Geen probleem toch? Dan hebben leerling en ouders nog eens wat te kiezen en ik heb een vermoeden voor welke soort school ze steeds meer zullen gaan kiezen.

Onze school vindt het vaak al genoeg dat iets werkt, niet of het goed werkt of dat het beter zou kunnen werken. Dat merk ik als ICT’er niet alleen op het vlak van computers, maar ook op andere vlakken, bijvoorbeeld hoe netwerkbekabeling bij ons wordt aangelegd.

Ik heb een hoofd systeembeheerder (ik ben zelf alleen assistent systeembeheerder) die netwerkkabels zo aanlegt dat collega’s en andere technici daar makkelijk hun nek over kunnen breken of per ongeluk een kabeltje kunnen los trekken doordat ze er ongezien aan blijven haken.

Ook maakt hij zich totaal niet druk om het feit dat je verschillende netwerken heel makkelijk kunt onderscheiden door er verschillende kleuren netwerkkabels voor te gebruiken.

Ik heb voor ons leerling netwerk bijvoorbeeld gele kabels bedacht, voor ons personeelsnetwerk blauwe kabels en rode kabels voor alles dat een server, switch, router of compleet lokaal is. Noch de directie, noch mijn hoofd systeembeheer vinden dat net zo boeiend als ik.

Daardoor zien onze patchkasten er maar half zo netjes uit als zou kunnen. Als er een netwerkprobleem is, duurt het langer om op te lossen, maar onze directie is alleen maar geinteresseerd in het eindresultaat: “als het uiteindelijk oplosbaar is, dan is het toch goed? Waar zou je je dan druk om maken?”

Voor het geval de link met Apple je nu ontgaat: dat wat ik wel doe en mijn leidinggevenden niet, is volgens:
- een meerjaren planning
- eenduidig
- op efficientie en vooruitgang gericht
- werklasten en tijd verlagend
denken.

Hetzelfde soort denkprocessen waar Apple zich van bediend en waardoor hun producten en diensten beter en beter worden.

Als dat soort denken al binnen een school aanwezig is bij de mensen die de leiding hebben, is het volgens mij vrij makkelijk om over te stappen op 1 op 1 Apple in het onderwijs.

Helaas zit niet elke leidinggevende zo in elkaar en dan heb je het ineens een heel ander soort school, ongeacht of het nu een basisschool is of eentje voor voortgezet onderwijs.

Samengevat: de cultuur van de organisatie moet volgens mij goed passen bij de cultuur van Apple om een succesverhaal te garanderen.

Daar zou ik me niet over verbaasd hebben.
Ik heb al eens contact gehad met iCentre, een leverancier die ook begon over het Apple één-op-één onderwijs. Na alle voordelen en nadelen daarvan afgewogen te hebben, besloot ik het toch af te raden.

De voornaamste reden is dat ik niet van monopolies houd. Apple mag dan wereldwijd geen monopolist zijn, zodra je je school geheel en al van Apple spullen hebt doordrenkt, is Apple monopolist op jouw school. Dan ben je afhankelijk van zowel de kwaliteit als de grillen van 1 bedrijf. Kiezen kan in heel veel opzichten niet meer.

Ik hoor bijna niemand hier praten over de problemen die OSX oplevert, terwijl ik zeker weet dat ze er zijn. Niet alleen onze leerlingen veroorzaken problemen met Apple computers, ook OSX zelf.

Onze Macbooks hebben een jaar lang precies volgens de specificaties van Apple gewerkt en ik moest elke keer langskomen om updates te installeren, instellingen te herstellen en profielen schoon te vegen van opstart items. En dat terwijl ik over de hele school verspreid 300 systemen moet managen.

Wat ik van Apple had verwacht was dit: installeren, instellen en je hebt er geen omkijken meer naar. Die verwachting is niet ingelost. Ik kwam tot de slotsom dat ik er dan net zo goed Windows op kan zetten, wat ik dan ook gedaan heb.

Dat heb ik trouwens ook gedaan om het beleid gelijk te trekken met de rest van de school (waar voor het grootste deel Windows gebruikt wordt). Om eenduidigheid te bewerkstelligen.

Dat ik zo vast zit aan Windows komt ook nog eens vanwege het onhandige applicatiebeheer hier. Ik neem aan dat aanschaf van nieuwe software allemaal via jullie ICT afdeling gaat, maar bij ons is dat niet zo.

Bij ons op school kopen docenten en secties gewoon lukraak zelf software en omdat ze thuis meestal Windows gebruiken is dat dus meestal software die alleen op Windows werkt.

Op een school die zo chaotisch is in z’n keuzes en voorkeuren kun je niet iets als Apple één-op-één onderwijs toepassen.

Afgezien daarvan heb ik ook technische bezwaren. Ik kan een Apple bijvoorbeeld niet omtoveren naar een zgn. Thin Client. Dat is een soort halve computer die extreem zuinig is qua aanschafkosten, onderhoud en energieverbruik. Op die manier kun je een afgedankte pc een tweede leven geven. Voor een school die kosten wil besparen op ICT heel leuk dus.

De PXE netwerkkaart specificaties van Apple wijken echter te sterk af van die van andere fabrikanten van computerhardware om er een Thin Client van te maken.

Veel systeembeheer op Apple computers is bovendien decentraal (je moet er als systeembeheerder elke Apple computer apart voor langs). Windows mag dan niet volmaakt zijn, vanwege Windows Server met zijn Active Directory kan ik het meeste dat ik doe vanuit een centraal punt via het netwerk regelen (controleren, beheren, instellen en installeren).

Ik vind het opvallend dat jullie compleet aan het benoemen van dat soort perikelen en verschillen in efficentie voorbij gaan.

groet Mats

Dat hoop ik ook van harte met jou! Ik denk dat voor kinderen dit ook zo is. Die gebruiken computers, camera’s, microfoons en die dingen moeten gewoon werken. Volgens mij zou het zo moeten zijn. Of je nu een pen, webcam, boek, iPod of een camera inzet; het gaat niet om het leermiddel.

Als we het goed doen dan wordt ICT onzichtbaar en gaan we weer praten over de kern: onderwijs, leren, passie, flow, betrokkenheid, etc.

Het is net als met een goede user interface: als je achteraf niet kunt benoemen hoe iets werkt dan is het goed geweest. Dan heb je je taak kunnen voltooien zonder gehinderd of afgeleid te worden door de bediening.

Op naar onzichtbare ICT!

Hartelijke groeten, Marcel

Je snijdt een goed punt aan: de mate waarin de computers bestand zijn tegen echte kinderen/leerlingen. Al is dat gedrag wel redelijk extreem. Vorig jaar heb ik bij een Windowsschool een gesprek gearrangeerd met Peter de Visser, directeur-bestuurder Onderwijsgroep Zuidwest-Drenthe. Dat is een instelling waar zowel Windows als Macs gebruikt worden. Bij de Windowsschool (VO) waar ik een tweedaagse studiedag had georganiseerd over ICT & Leren was er interesse in het beschikbaar stellen van een laptop per leerling. Dit is ook de situatie waar Peter de Visser voor staat. Die heeft al een aantal jaren honderden laptops beschikbaar gesteld voor leerlingen (zogenaamde Apple één-op-één onderwijs waarbij iedere leerling een MacBook heeft).

De zorg was in welke mate deze laptops verloren gingen of kapot werden gemaakt. Tot onze verbazing gaf Peter aan dat er in al die jaren niet één laptop ontvreemd was of kapot was gemaakt. Als reden gaf hij aan dat kinderen erg blij en trots waren op hun MacBook en dat het echt hun eigen laptop was. De ouders betaalde ook een (beperkte) bijdrage. Omdat iedereen dezelfde laptop had was diefstal ook nog niet voorgekomen.

Hartelijke groeten, Marcel